Blog Artikels

Ons almal het al die volgende woorde kwytgeraak: “Ek het vergeet.” Wanneer geheue ter sprake is, kom ons almal tekort. Ons almal meen ons kort ’n beter geheue. Nogtans word ’n massa informasie elke dag in ons kop gestoor sonder dat ons dit eens weet. Ons herinneringe word hier verpak by wyse van assosiasies, verhale, smake, geure, kleure en belewenisse.

Dit was die filosoof, René Descartes (1596-1650), wat gesê het ons wil so graag god speel, maar ons kry dit nie eens reg om behoorlik mens te speel nie. Jesus leer ons om dit andersom te doen. Terwyl almal gode wil wees, het Hyself gekies om mens te word. Dit was geen akteursrol wat Hy vooraf ingeoefen het nie.

Vroegoggend het ek die son dopgehou terwyl ek vir ons koffie gemaak het. Dit was ’n rooi vuurbal wat die wolke in goud getooi het. Spontaan het ’n paar voëls in ons tuin die glorie van die nuwe dag op vrolike maniere aangekondig. Ons lewenslustige honde het vreugdevol rondom ons gedans asof hulle ons tien jaar gelede gesien het. Saam het Vroulief en ek vir die Here dankie gesê vir Sy goedheid wat ons sigbaar en voelbaar begroet het. Ek weet dit kon anders gewees het.

Dis niks lekker om ‘n vliegtuig te verpas nie. Jy sal weet as dit jou al iewers oorgekom het. Iemand vertel my van ‘n vriendin van haar wat ’n vlug misgeloop het op ‘n oorsese lughawe. ‘n Onbekende passasier daar op die lughawe vra toe vir haar wat sy nou gaan doen. Sy antwoord hom dat sy besig is om daaroor te bid. Toe antwoord hierdie onbekende persoon: “I think God is very busy at the moment. Let me help you.”

Ek is deur Jesus genooi om binne Sy verhaal te leef. Nee, dis nie andersom, soos wat sommiges dink nie. Ek nooi nie vir Jesus in my storie in nie. Hy nooi my in Syne in. Hy maak my deel van sy lewe. Nooit vergoddelik ek my eie storie nie. Nooit leef en skryf ek glansryke outobiografieë oor my suksesse en prestasies nie. Jesus se opofferende lewe is my voorbeeld, my padkaart, my bladmusiek en my lewensteks. Ek lees en leef Sy verhaal. Ek maak dit my eie. Binne die evangelies v

Dit was Vrydag … toe Jesus wreed vasgekap is aan ’n houtkruis net buitekant Jerusalem. MAAR toe breek Sondag aan wat getuig van ’n leë graf.

Charles Scott Sherrington (1857-1952) het in 1932 die Nobelprys gewen vir sy navorsing oor die funksies van neurons in die brein. In een van sy lesings, wat later geboekstaaf is, skryf hy die volgende oor verwondering: “We dismiss wonder commonly with childhood. Much later, when life’s pace has slackened, wonder may return. The mind then may find so much inviting wonder the whole world becomes wonderful.”

“Ek werk vir die Here.” Dit is ’n gewilde ding om te sê. Dalk is dit hoekom iemand wat hierdie woorde aangehoor het dadelik gereageer het: “En ek werk vir myself.” Ek verstaan hoekom mense sê hulle werk vir die Here. Dis nie verkeerd nie. Paulus moedig slawe in Kolossense 3:23-24 aan om hulle werk vir die Here te doen en nie vir hulle harde base nie, maar dis beter om voltyds vir die Here te leef as om net vir Hom te werk.

Toe is die skrif teen die muur - letterlik en figuurlik. Ek praat van daardie dag toe God die of one liner oor koning Belsasar teen sy paleis se muur geskryf het terwyl hy en sy vriende partytjie gehou het. Ons lees in Daniël 5:25-28 hoe sy ganse lewe in ’n paar woorde saamgevat word: “Mene, mene, tekel, ufarsin.” Oftewel: “Getel, getel, geweeg, verdeel.”

In ’n boek lees ek van ‘n seun wat sy pa se motor by die huis se inrit geparkeer het. Toe hy later weer met die motor wou ry, was dit skoonveld. Die seun het vergeet om die handrem op te trek. Die motor het tot aan die einde van die straat agteruitgeloop en toe oor ’n afgrond geval. Bevrees het hy dit vir sy pa gaan vertel. Die kind het die ergste verwag, maar sy pa het doodluiters sy koerant omgeblaai en gesê: “Dan sal jy seker ons bakkie moet vat!” Praat van kalmte van gees

George McGovern sê iewers: “I’m fed up to the ears with old men dreaming up wars for young men to die in.” Van oud en jonk gepraat - die woord teenager verskyn vir die eerste keer in 1673 in ‘n Engelse leksikon, terwyl die idee van generasiegapings eers vanaf die negentiende eeu af opduik. Tog dink die Bybel nooit in terme van ouderdom of generasies wanneer die regte en relevante uitleef van geloof ter sprake is nie. Anders gesê, nie een van ons is ooit te jonk of te oud om v

Die Engelse term clickbait word in Afrikaans met klikstrik vertaal. Dit hou verband met al daardie sensasie-aangedrewe opskrifte, tekste en digitale trekpleisters wat ons aanmoedig om op een of ander skakel te kliek. Of een of ander artikel te lees. Meestal wemel sulke skakels se inhoud van blatante fopnuus of halwe waarhede wat mense blindelings glo en verder deel.

William Blake (1757-1827) se bekende woorde: “As a man is, so he sees,” is tydloos waar. Ons sien altyd wat ons verwag om te sien. Die lense van ons hart en ons verstand bepaal hoe ons kyk. Dit bepaal ook wat ons eerste raakkyk. As moeilikheid en slegte nuus op die voorgrond van ons lewe is, gaan ons dit eerste raaksien. En andersom. Dit vra ’n nuwe hart om anders te kyk en anders te sien. Vra gerus vir Paulus. Toe hy in Handelinge 9 in Jesus op die pad na Damaskus vasgeloop

Mag ek vandag aansluit by ‘n gedeelte wat ek in Januarie ook in die daaglikse kolom wat ek vir Beeld op Netwerk24 behartig, geskryf het. Skrifgeleerdes het Deuteronium 24:1 gereeld gebruik om egskeiding te regverdig in die tyd toe Jesus op aarde was. Daarvolgens mag ‘n man wat iets onrein of onbetaamlik by sy vrou aantref, wettiglik van haar skei. Voordat ons Jesus se reaksie hierop aanhoor, moet ons eers by Genesis ’n draai maak. Genesis 2:18-20 vertel hoe God ’n helper aan

“Kan ek jou teekoppie lees?” vra ‘n tannie my eendag uit die bloute. “Hoe bedoel Tannie?” wou ek dadelik weet. “Die teeblare onder in die koppie vertel jou toekoms,” sê sy. Toe sluk ek my hele toekoms net daar in van pure skrik. Miskien is dit hoekom ek steeds nie tee se vernaamste bewonderaar is nie. Ek wil darem nie elke slag met sulke “feite” op die bodem van elke liewe teekoppie gekonfronteer word nie.

As daar een ding is wat sosiale media baie goed reggekry het, dan is dit om “EK” in die sentrum van die aandag te plaas en om “hulle” te meet aan hoe hulle teenoor MY (EK) optree. Gee “hulle” om wanneer EK in ’n krisis is? Bid “hulle” vir MY (EK)? Gee “hulle” om as EK alleen is? Inderdaad het EK die selfaangestelde standaard geword, waaraan ander se liefde en vriendskap gemeet word. Sosiale media en kie maak EK die spilpunt van dit alles. EK, MYSELF en EKKE staan in die sentr

Oor die afgelope jare het ’n nuwe term gewild geraak. Ek praat van die Engelse woord “resilience.” In Afrikaans word dit gewoonlik met veerkragtigheid vertaal. Ekself sou dit ook met weerstandigheid wou vertaal. In elk geval, “resilience” dui onder andere op die vermoë van indiwidue om hulleself te midde van veranderinge en chaos te handhaaf. Die bekende skrywer, Nasim Nicholas Taleb, praat egter van ’n ander term. Hy praat van anti-fragile of anti-breekbaarheid. Dit gebeur w

Sê vanjaar meer dankie en vra minder wanneer jy bid. Loof en dank God meer. Kla minder.Skuif vanjaar jou manier van kyk. Sien God se goedheid heel eerste in ander mense raak, nie dit wat hulle verkeerd doen nie. Moenie ’n voltydse foutvinder wees nie. Wees eerste ’n genade-raaksiener. Sien eerste raak hoe God Sy kinders verander om Sy heerlikheid te weerspieël (2 Korintiërs 3:18). Sê ook heel eerste vir Hom dankie vir die geloofsgroei wat jy in hulle lewe opmerk (1 Tessalonis

In Jonathan Swift se verhaal, Gulliver’s Travels, vertel hy hoe Gulliver in ’n dorpie genaamd Lilliput aankom waar klein mensies woon. Iewers bespreek hulle Gulliver se sakhorlosie. Hulle ken nie so iets nie. Swift beskryf hulle waarneming as volg: “They identified it immediately as the god he worshipped. After all, he seldom did anything without consulting it: he called it his oracle and said it pointed out the time for every action in his life.”

Ek het ’n paar jaar gelede vir myself ’n aantal kompaswysers neergepen vir die nuwe jaar wat wag. Ek deel dit met jou hier op die vooraand van 2026:

Die Grieke en die Romeine het saam met die ou Babiloniërs geglo die hemelligame se bewegings oefen ’n groot impak op mense se lewens uit. Hulle het selfs geglo dat hulle gode, soos Jupiter, Mars en Venus direk verbind was met daardie planete, wat hulle name dra. Daarom is dit nie vreemd dat ons in Matteus 2 lees van sterrekykers wat die Messias se geboorte in die hemelruim raaksien nie. Hulle het geglo die hemelligame lewe.