Blog Artikels

Ben Hecht (1894-1964) was op sy dag ‘n bekende skrywer en regisseur in Hollywood-kringe. In sy outobiografie vertel hy dat dit ’n groot ontnugtering vir hom was om te besef baie bekendes hul sukses op die feit skoei dat hulle nooit hulleself was nie. Hulle sukses was geleë in verskillende rolle wat hulle vertolk het. Hulleself was egter brandarm wat hul eie karakter betref. In Hecht se eie woorde: “They had borrowed identity from the world and not out of their own souls.”

’n Ruk gelede hoor ek op die radio hoe die aanbieders gesels oor iemand wat vir hulle ’n voorbeeld is. Die persoon wat ter sprake was, het haar maandelikse salaris aan haar gemeenskap afgestaan. Toe dink ek dit is nie heeltemal korrek dat sy die omroepers se voorbeeld is nie. Dan sou hulle tog iets soortgelyk as sy gedoen het. Nie een van die aanbieders het egter aangedui hulle enige pogings gaan aanwend om ander mense se nood te verlig nie.

Dis hoog tyd dat die kerk opstaan, hoor ek ‘n prediker oor die radio sê. Toe dink ek by myself dat darem ‘n hardnekkige idee is dat almal in die kerk gedurig moet opstaan. Of moet wakker word. Om een of ander rede glo sommiges almal in die kerk is altyd in ’n winterslaap vasgevang. Geen gelowige is ooit op die regte standaard in sulke dreigendes se nabyheid nie.

Swaarkry is aan die orde van die dag in ons land. Dit wemel van armoede. Brandstofpryse het die hoogte ingeskiet. Kospryse raak buitensporig. Dag na dag hoor jy van mense wat hulle werk verloor, en van ander wat nie genoeg geld het om in hulle daaglikse behoeftes te voorsien nie. Hoe gemaak wanneer sulke mense aan jou deur kom klop? Jy kan tog nie almal help nie, maar jy weet ook jy moet sommiges help.

God spreek ons as Sy kinders mooi aan. Nooit noem Hy ons sondaars, mislukkings, of gebrokenes, soos wat party gelowiges soms na hulleself verwys nie. Hy noem ons Sy kinders. 1 Johannes 3:1 sê dat God hierdie aanspreekvorm verkies as bewys van Sy groot liefde vir ons almal. Hoor net (NNT): “Kyk net weer hoe lyk die liefde waarmee die Vader ons liefhet. Hy noem ons kinders van God en dus is ons is dit ook!”

Jesus wil ons nie gedurig braai as ons nie draai nie. Hy gebruik nie brandende oordeelsvure as bemarkingsmateriaal vir Sy eie boodskap nie. Hy nooi ons altyd na Hom toe uit. Hy is immers die Goeie Herder. Hy is die Lig vir die wêreld wat ons lewenspad vir altyd wil verlig.

Die prys wat jy moet betaal om jouself te wees, is waaroor egtheid gaan. Die lewe forseer jou gedurig om te leef volgens weet hoeveel ander verwagtings. Vanaf die werk tot by die kerk moet jy presteer, uitblink, opstaan en uitstaan. Jy moet voldoen aan dit wat ander van jou vra. Jy moet inpas. Jy moenie stir nie. Jy moet almal se vriend wees en almal tevrede hou. Wel, moet jy?

Hans Kramers (1894-1952) was ’n gerekende Nederlandse fisikus. Een aand tydens ’n publieke musiekkonsert, het hy opgestaan en haastig uitgestap. Na die tyd het hy gesê hy was in sy kop besig om die energievlakke van ’n suurstof atoom te bereken en die musiek het hiermee ingemeng. Sy toewyding aan sy navorsing was legendaries. Een keer het Kramers selfs opgemerk: ”A man of science must sacrifice his individuality for his discipline.” Lees dit weer asseblief. Kramers sê daar is

Ons almal het al die volgende woorde kwytgeraak: “Ek het vergeet.” Wanneer geheue ter sprake is, kom ons almal tekort. Ons almal meen ons kort ’n beter geheue. Nogtans word ’n massa informasie elke dag in ons kop gestoor sonder dat ons dit eens weet. Ons herinneringe word hier verpak by wyse van assosiasies, verhale, smake, geure, kleure en belewenisse.

Dit was die filosoof, René Descartes (1596-1650), wat gesê het ons wil so graag god speel, maar ons kry dit nie eens reg om behoorlik mens te speel nie. Jesus leer ons om dit andersom te doen. Terwyl almal gode wil wees, het Hyself gekies om mens te word. Dit was geen akteursrol wat Hy vooraf ingeoefen het nie.

Vroegoggend het ek die son dopgehou terwyl ek vir ons koffie gemaak het. Dit was ’n rooi vuurbal wat die wolke in goud getooi het. Spontaan het ’n paar voëls in ons tuin die glorie van die nuwe dag op vrolike maniere aangekondig. Ons lewenslustige honde het vreugdevol rondom ons gedans asof hulle ons tien jaar gelede gesien het. Saam het Vroulief en ek vir die Here dankie gesê vir Sy goedheid wat ons sigbaar en voelbaar begroet het. Ek weet dit kon anders gewees het.

Dis niks lekker om ‘n vliegtuig te verpas nie. Jy sal weet as dit jou al iewers oorgekom het. Iemand vertel my van ‘n vriendin van haar wat ’n vlug misgeloop het op ‘n oorsese lughawe. ‘n Onbekende passasier daar op die lughawe vra toe vir haar wat sy nou gaan doen. Sy antwoord hom dat sy besig is om daaroor te bid. Toe antwoord hierdie onbekende persoon: “I think God is very busy at the moment. Let me help you.”

Ek is deur Jesus genooi om binne Sy verhaal te leef. Nee, dis nie andersom, soos wat sommiges dink nie. Ek nooi nie vir Jesus in my storie in nie. Hy nooi my in Syne in. Hy maak my deel van sy lewe. Nooit vergoddelik ek my eie storie nie. Nooit leef en skryf ek glansryke outobiografieë oor my suksesse en prestasies nie. Jesus se opofferende lewe is my voorbeeld, my padkaart, my bladmusiek en my lewensteks. Ek lees en leef Sy verhaal. Ek maak dit my eie. Binne die evangelies v

Dit was Vrydag … toe Jesus wreed vasgekap is aan ’n houtkruis net buitekant Jerusalem. MAAR toe breek Sondag aan wat getuig van ’n leë graf.

Charles Scott Sherrington (1857-1952) het in 1932 die Nobelprys gewen vir sy navorsing oor die funksies van neurons in die brein. In een van sy lesings, wat later geboekstaaf is, skryf hy die volgende oor verwondering: “We dismiss wonder commonly with childhood. Much later, when life’s pace has slackened, wonder may return. The mind then may find so much inviting wonder the whole world becomes wonderful.”

“Ek werk vir die Here.” Dit is ’n gewilde ding om te sê. Dalk is dit hoekom iemand wat hierdie woorde aangehoor het dadelik gereageer het: “En ek werk vir myself.” Ek verstaan hoekom mense sê hulle werk vir die Here. Dis nie verkeerd nie. Paulus moedig slawe in Kolossense 3:23-24 aan om hulle werk vir die Here te doen en nie vir hulle harde base nie, maar dis beter om voltyds vir die Here te leef as om net vir Hom te werk.

Toe is die skrif teen die muur - letterlik en figuurlik. Ek praat van daardie dag toe God die of one liner oor koning Belsasar teen sy paleis se muur geskryf het terwyl hy en sy vriende partytjie gehou het. Ons lees in Daniël 5:25-28 hoe sy ganse lewe in ’n paar woorde saamgevat word: “Mene, mene, tekel, ufarsin.” Oftewel: “Getel, getel, geweeg, verdeel.”

In ’n boek lees ek van ‘n seun wat sy pa se motor by die huis se inrit geparkeer het. Toe hy later weer met die motor wou ry, was dit skoonveld. Die seun het vergeet om die handrem op te trek. Die motor het tot aan die einde van die straat agteruitgeloop en toe oor ’n afgrond geval. Bevrees het hy dit vir sy pa gaan vertel. Die kind het die ergste verwag, maar sy pa het doodluiters sy koerant omgeblaai en gesê: “Dan sal jy seker ons bakkie moet vat!” Praat van kalmte van gees

George McGovern sê iewers: “I’m fed up to the ears with old men dreaming up wars for young men to die in.” Van oud en jonk gepraat - die woord teenager verskyn vir die eerste keer in 1673 in ‘n Engelse leksikon, terwyl die idee van generasiegapings eers vanaf die negentiende eeu af opduik. Tog dink die Bybel nooit in terme van ouderdom of generasies wanneer die regte en relevante uitleef van geloof ter sprake is nie. Anders gesê, nie een van ons is ooit te jonk of te oud om v

Die Engelse term clickbait word in Afrikaans met klikstrik vertaal. Dit hou verband met al daardie sensasie-aangedrewe opskrifte, tekste en digitale trekpleisters wat ons aanmoedig om op een of ander skakel te kliek. Of een of ander artikel te lees. Meestal wemel sulke skakels se inhoud van blatante fopnuus of halwe waarhede wat mense blindelings glo en verder deel.

William Blake (1757-1827) se bekende woorde: “As a man is, so he sees,” is tydloos waar. Ons sien altyd wat ons verwag om te sien. Die lense van ons hart en ons verstand bepaal hoe ons kyk. Dit bepaal ook wat ons eerste raakkyk. As moeilikheid en slegte nuus op die voorgrond van ons lewe is, gaan ons dit eerste raaksien. En andersom. Dit vra ’n nuwe hart om anders te kyk en anders te sien. Vra gerus vir Paulus. Toe hy in Handelinge 9 in Jesus op die pad na Damaskus vasgeloop