Blog Artikels

Jy ken dit ook. Ek praat van daardie kyk! Dit gebeur wanneer iemand jou uitmekaar kyk. Of jou middeldeur kyk. Of jou ’n vuil kyk gee. Of jou aanstaar. Of jou klinies op en af kyk. Die Franse filosoof, Jean Paul Sartre, het gesê sulke kyke bring “a sense of shame” oor jou. Jy weet daardie tipe kyke beoordeel en veroordeel jou. Jy voel dan of jy net die pad wil vat. Daarom is ek my pa, wat my van kleins af geleer het om mense nie uit te kyk nie, steeds dankbaar. Hy het my herin

’n Ruk gelede hoor ek op die radio hoe die aanbieders gesels oor iemand wat vir hulle ’n voorbeeld is. Die persoon wat ter sprake was, het haar maandelikse salaris aan haar gemeenskap afgestaan. Toe dink ek dit is nie heeltemal korrek dat sy die omroepers se voorbeeld is nie. Dan sou hulle tog iets soortgelyk as sy gedoen het. Nie een van die aanbieders het egter aangedui hulle enige pogings gaan aanwend om ander mense se nood te verlig nie.

Octavia Butler (1947-2006) skryf iewers: “Drowning people sometimes die fighting their rescuers.” Net so! Party mense wil nooit gehelp word nie. Hulle kies om op hulle eie voort te strompel. Hulle kies om hulle laste alleen te dra. Hulle verseg dat ander mense hulle bystaan. Hulle weier om gered te word. Watter redes hulle ook al aanvoer, jy en ek mag nooit moed opgee met mense wat oop oë aan’t sterf is nie. Nee, ons kan niemand forseer om ons hulp te aanvaar nie, maar ons ka

Dis hoog tyd dat die kerk opstaan, hoor ek ‘n prediker oor die radio sê. Toe dink ek by myself dat darem ‘n hardnekkige idee is dat almal in die kerk gedurig moet opstaan. Of moet wakker word. Om een of ander rede glo sommiges almal in die kerk is altyd in ’n winterslaap vasgevang. Geen gelowige is ooit op die regte standaard in sulke dreigendes se nabyheid nie.

“Die man daarbo”, “the man upstairs.” Het jy ook al hierdie uitdrukkings gehoor? In sommige geselskappe word daar graag op sulke maniere na die Here verwys. Elke keer wanneer ek dit hoor, krap dit aan my siel. Nou die dag was die gekrappery een te veel, want toe vra ek summier vir iemand wat dit kwytraak: “On which floor?” Die ou het nie mooi verstaan nie. Toe sê ek vir hom hy het dan gepraat van die man “upstairs” en ek wil net weet op watter vloer bokant hom woon daardie ma

Dis ‘n ongelooflike eer as iemand voor my kom kniel om as ‘n teken van respek / waardering my voete te was, maar ook onbeskryflik “humbling”. Om egter die kniel- en waswerk te doen, is nie so eenvoudig nie. Veral nie wanneer die een wie se voete gewas moet word, beslis geen eerbetoon verdien nie. My huweliksmaat, wat my gedurig kritiseer en verkleineer, my tienerkind, wat my sonder respek behandel, my pa / ma wat my nooit gewys het wat liefde is nie, moontlik ‘n vriend of ken

In Fellowship of the Ring is daar ‘n insiggewende toneel wat aandui hoe paraat ons elkeen moet wees oor ons eie vermoë om die bose te kan hanteer. Frodo, die klein onskuldige hobbit (dwergagtige mensies van Middle Earth) besit die towerring. Dis vir hom gegee juis omdat hy daarmee kan vertrou word. Maar dan kom Frodo agter dat die magtige swart ruiters op pad is om hom te kom vermoor en die ring by hom af te neem. Dan bied hy die ring aan vir Gandalf, sy wyse geestelike mento

Swaarkry is aan die orde van die dag in ons land. Dit wemel van armoede. Brandstofpryse het die hoogte ingeskiet. Kospryse raak buitensporig. Dag na dag hoor jy van mense wat hulle werk verloor, en van ander wat nie genoeg geld het om in hulle daaglikse behoeftes te voorsien nie. Hoe gemaak wanneer sulke mense aan jou deur kom klop? Jy kan tog nie almal help nie, maar jy weet ook jy moet sommiges help.

Party mense leef jare lank met donker geheime. So lank as wat hierdie donkertes nie aangespreek word nie, is eindelose negatiewe emosies hulle metgeselle. Skuldgevoelens, woede, twyfel en ’n klompie ander donker emosies word dan daaglikse realiteite. Dit gebeur omdat almal wat geheime “tweede lewens” leef, groot slotte op hulle gewete moet plaas. Hulle moet die Heilige Gees se stem in hulle binneste onderdruk. Dit is hoekom donker emosies hulle metgeselle is, want hulle moet

Daar is vandag baie misverstande oor leierskap. Een van hulle is dat leiers geen werklike vaardighede hoef te hê nie. Dis uiteraard nonsens, want leiers moet beskik oor die vaardigheid om te kan lei. Dis tog wat hulle leiers maak. ‘n Ander misverstand is dat leiers altyd al die antwoorde moet hê. Dalk nie al die antwoorde nie, maar ten minste die goeie planne, idees en strategieë. Dis ewe onwaar. Leiers is nie gode nie. Soms weet hulle net so min soos die res. Wat maak hulle

Daar is ‘n oomblik in Matteus 9:9 wat te goed klink om waar te wees: “Toe Jesus daarvandaan verder gaan, sien Hy ‘n man met die naam Matteus by die tolhokkie sit. Hy sê toe vir hom: ‘Kom! Word my dissipel!’ Matteus het opgestaan en Jesus se dissipel geword.”

God spreek ons as Sy kinders mooi aan. Nooit noem Hy ons sondaars, mislukkings, of gebrokenes, soos wat party gelowiges soms na hulleself verwys nie. Hy noem ons Sy kinders. 1 Johannes 3:1 sê dat God hierdie aanspreekvorm verkies as bewys van Sy groot liefde vir ons almal. Hoor net (NNT): “Kyk net weer hoe lyk die liefde waarmee die Vader ons liefhet. Hy noem ons kinders van God en dus is ons is dit ook!”

“Dit gaan swaar, want my kwota geduld vir hierdie jaar was al verlede jaar opgebruik,” sê iemand oor koffie. “Jy is gelukkig dis net jou geduld. My hoop vir die jaar is lankal daarmee heen,” merk iemand anders op. Inderdaad is dit moeilik om met hoop te leef as die stormwinde amper nooit ophou waai nie. Moeilikheid wemel orals. Korrupsie en misdaad neem oor. Hoe gemaak? Moet ons moed opgee?

Sing is iets wat ons almal op een of ander stadium in ons lewens doen, of dit nou as kind by die skool is, in die privaatheid van die stort, as deel van ‘n koor of bloot net vir die plesier daarvan. Om te sing is maklik, dis verniet en het ‘n hele string gesondheidsvoordele. Sang verlaag kortisol en verlig stres en spanning en dit verbeter ook depressie en gevoelens van eensaamheid.

Ek vra nou die dag vir ‘n vriend van my wat ook ‘n professor in Nuwe Testament is, hoe ons die “vrees van die Here” in die Ou en Nuwe Testament moet verstaan. Was die mense regtig bang vir die Here? Of moet ons die woord “vrees” anders interpreteer? Sy antwoord was eenvoudig: “Ja, natuurlik was hulle bang. Hoe sal jy voel wanneer die Here Homself in Sy mag en heerlikheid aan jou openbaar? Dink jy miskien dat jy in die teenwoordigheid van soveel mag kan staan en nie vrees nie?