Blog Artikels

Warren Wiersbe skryf die volgende woorde oor die impak van egte gebed: “Persistence in prayer is not an attempt to change God’s mind, but to get ourselves to the place where He can trust us with the answer.” Met ander woorde, gebed gaan nie daaroor dat ons God moet forseer om iets vir ons te doen nie. Gebed is nie ons aanhoudende pogings om God van opinie te laat verander sodat Hy begin dink soos ons nie. Dit is juis andersom. Gebed verander ons. Gebed belyn onsself met God s

Het jy al ooit teruggekeer na plekke waar jy grootgeword het as kind? Ek het. Toe my ma in 2010 oorlede is, het ek een keer deurgery na die een huis waarin ons gewoon het toe ek klein was. Dis die plek wat ek die meeste met my ma en spesifiek haar moederskap verbind het. Die gedagte was om sommer net ‘n bietjie na te dink en terug te dink aan my kleintyd as deel van my eie rouproses na my ma se afsterwe. Hoe teleurgesteld was ek egter nie.

Daar word vertel dat toe Albert Einstein en Charlie Chaplin mekaar in 1931 ontmoet het, Einstein sou gesê het dat hy groot respek vir Chaplin het. “You do not say a word, and yet the world understands you.” Chaplin sou toe geantwoord het: "But your fame is even greater. The world admires you, when no one understands you.” Daarsy! Jy hoef nie alles te verstaan wat mense doen voordat jy respek vir hulle het nie.

Vernis dien as ’n noodsaaklike beskermende boonste laag vir hout. Dit beskerm hout teen al die elemente. Daarom smeer ons dit graag aan ons huise se vensterrame en deure. Maar die dilemma met vernis is dat dit papierdun is. Dit werk, maar dit werk net vir ’n beperkte tyd. Binne ’n seisoen of twee vergaan hierdie vernisbolaag bo-oor hout. Vernis dring net nooit diep genoeg in om hout permanent te beskerm nie. Helaas gebeur dieselfde met baie van ons se geloof.

My oog val op ’n paar opmerkings onderaan ’n berig wat vertel van ‘n uithangplek wat iewers afgebrand het. Ek lees hoe iemand skryf dit was die duiwel se plek en dis goed dat daardie plek in vuur opgegaan het. Nog iemand meen sulke plekke moet vervloek word. Tussendeur juig iemand anders oor Sodom en Gomorra wat geval het.

“Ek was verkeerd, maar kom ons gesels daaroor oor ’n koppie koffie.” Ken jy ook sulke tipe opmerkings? Ander mense loop jou onder die stof, maar dan meen hulle ’n vinnige koffie kan ’n groot onreg of ’n lang tyd se seermaak in een kuier wegneem. Hulle dink ’n haastige ekskuus is genoeg salf vir sulke diep wonde. Wag, voordat jy my verkeerd hoor: natuurlik moet ons mekaar vergeef. Daarom is woorde soos “ekskuus” of “Ek is jammer wat ek jou aangedoen het” ook lewensbelangrik wa

Ons is seker een van die mees reaksionêre gemeenskappe in die geskiedenis. Ek weet dit nie vir ‘n feit nie, maar dit voel so. Almal reageer op alles, so voel dit. Een ou het skaars sy mond oopgemaak, of die artikel geplaas, of al wat ‘n opinie is word gelug. Ek was self ook al dikwels die ontvanger van sulke reaksies op sommige nuusbriewe wat ek skryf. Daar is ‘n paar observasies, wat my nogal bekommer, wanneer ek na almal se reaksies op sosiale media en ander platforms kyk.

Cicero en Quintilianus was twee beroemde Romeinse denkers. Albei van hulle was bekend met die ou Griekse digter, Simonides (556-468 vC). Beide het vertel hoe Simonides tydens ‘n openbare ete, wat aangebied is deur sy weldoener, Scopas, buitentoe gegaan het om met twee besoekers te gesels. Net toe Simonides uitstap, stort die gebou ineen. Almal daarbinne is onherkenbaar vermink. Simonides kon egter almal uitken op grond van sy visuele geheue oor al die gaste se sitplekke of “l

“Hands off!” “Hou jou afstand!” Ek moes hierdie les al ’n paar kere op die harde manier leer. Ek raak net te betrokke by ander mense se lewens. Ek wil graag hê hulle moet slaag. Ek wil nie hê hulle moet swaarkry of sukkel nie. Maar ek moes ook leer dat mense graag hulle eie stem wil behou. Hulle wil voel dat dit wat hulle bereik, ook te danke is aan hulle eie pogings en harde werk. Wanneer ander te betrokke raak by hulle eie projekte of aktiwiteite, voel dit later asof hulle

Die metaal van ‘n leier word in moeilike omstandighede getoets - dit weet ons. Edwin Friedman beweer dat ons in die laaste twee dekades mense en organisasies te midde van kroniese angs lei. Die internasionale (en natuurlik plaaslike) wêreld is met konstante angs gelaai. Sekere omgewings met meer vernietigende angs is egter nie die omgewings met stres oor dinge aangaande die politiek of ekonomie nie. Dis veel eerder sekere toksiese omgewings waar die atmosfeer so plofbaar is d

Lyk my, sommiges hou daarvan om teleurgesteld te wees. Om elke hoek en draai hoor jy mense is teleurgesteld met hierdie skool, daardie kerk, hierdie fliek, daardie spreker … Dit voel kompleet asof party mense van teleurgesteld wees ’n voltydse beroep gemaak het.

Jy moet jou naaste liefhê soos jouself. So leer Jesus ons in Matteus 22. Ja, jy moet die Here jou God heel eerste liefhê met jou hele hart en jou hele siel en jou hele verstand. Dit is die grootste en die eerste gebod. Maar dan voeg Jesus by dat die tweede gebod wat hieraan gelykstaan, is dat jy jou naaste moet liefhê soos jouself. Jy kan nie ander mense liefhê as jy nie jouself ook liefhet nie. Jy moet in vrede en harmonie met jouself leef. Jy moet jouself op die regte manie

’n Klein stroompie bekommernis wat vrye toegang tot jou hart het, kerf spoedig ’n diep groef in jou lewe oop. Dan dreineer al jou gedagtes en emosies uiteindelik hierin. Anders gesê: bekommernis is dodelik en gulsig. Dit neem jou ganse lewe stap vir stap oor. Paulus weet dit. Daarom skryf hy in Filippense 4:6 dat ons nie bekommerd moet wees oor enigiets nie. Hy sê: “Bid altyd en oral. Smeek God en dank Hom. Doen dit terwyl julle alles wat julle nodig het, bekendmaak aan Hom.”

Baie mense het aan die begin van die jaar goeie voornemens wat hulle die hele jaar lank moet hou. Gewoonlik hou dit nooit so lank nie. Mense hou nie vol hiermee nie. Die jaar is net te lank en hulle vergeet te gou. Kom ons doen dit dan vandag ’n bietjie anders. Kom ons besluit op ’n paar voornemens net vir vandag.

Toe ons gemeente onlangs in Italië was, het ons as groep iets baie simbolies gedoen. Ons was die een dag saam in die katakombes in Rome. Die katakombes was grafkelders waarin die vroeë Christene bymekaargekom het om te aanbid. Ons het ‘n goeie gids gehad, wat self ook gelowig was. Hy het met passie verduidelik en vertel hoe die vroegste gelowiges dapper vir die Here geleef het. In die een donker kelder vra die gids toe vir ons of een van ons wil bid. Iemand in die groep sê to