Blog Artikels

Ons is seker een van die mees reaksionêre gemeenskappe in die geskiedenis. Ek weet dit nie vir ‘n feit nie, maar dit voel so. Almal reageer op alles, so voel dit. Een ou het skaars sy mond oopgemaak, of die artikel geplaas, of al wat ‘n opinie is word gelug. Ek was self ook al dikwels die ontvanger van sulke reaksies op sommige nuusbriewe wat ek skryf. Daar is ‘n paar observasies, wat my nogal bekommer, wanneer ek na almal se reaksies op sosiale media en ander platforms kyk.

Cicero en Quintilianus was twee beroemde Romeinse denkers. Albei van hulle was bekend met die ou Griekse digter, Simonides (556-468 vC). Beide het vertel hoe Simonides tydens ‘n openbare ete, wat aangebied is deur sy weldoener, Scopas, buitentoe gegaan het om met twee besoekers te gesels. Net toe Simonides uitstap, stort die gebou ineen. Almal daarbinne is onherkenbaar vermink. Simonides kon egter almal uitken op grond van sy visuele geheue oor al die gaste se sitplekke of “l

“Hands off!” “Hou jou afstand!” Ek moes hierdie les al ’n paar kere op die harde manier leer. Ek raak net te betrokke by ander mense se lewens. Ek wil graag hê hulle moet slaag. Ek wil nie hê hulle moet swaarkry of sukkel nie. Maar ek moes ook leer dat mense graag hulle eie stem wil behou. Hulle wil voel dat dit wat hulle bereik, ook te danke is aan hulle eie pogings en harde werk. Wanneer ander te betrokke raak by hulle eie projekte of aktiwiteite, voel dit later asof hulle

Die metaal van ‘n leier word in moeilike omstandighede getoets - dit weet ons. Edwin Friedman beweer dat ons in die laaste twee dekades mense en organisasies te midde van kroniese angs lei. Die internasionale (en natuurlik plaaslike) wêreld is met konstante angs gelaai. Sekere omgewings met meer vernietigende angs is egter nie die omgewings met stres oor dinge aangaande die politiek of ekonomie nie. Dis veel eerder sekere toksiese omgewings waar die atmosfeer so plofbaar is d

Lyk my, sommiges hou daarvan om teleurgesteld te wees. Om elke hoek en draai hoor jy mense is teleurgesteld met hierdie skool, daardie kerk, hierdie fliek, daardie spreker … Dit voel kompleet asof party mense van teleurgesteld wees ’n voltydse beroep gemaak het.

Jy moet jou naaste liefhê soos jouself. So leer Jesus ons in Matteus 22. Ja, jy moet die Here jou God heel eerste liefhê met jou hele hart en jou hele siel en jou hele verstand. Dit is die grootste en die eerste gebod. Maar dan voeg Jesus by dat die tweede gebod wat hieraan gelykstaan, is dat jy jou naaste moet liefhê soos jouself. Jy kan nie ander mense liefhê as jy nie jouself ook liefhet nie. Jy moet in vrede en harmonie met jouself leef. Jy moet jouself op die regte manie

’n Klein stroompie bekommernis wat vrye toegang tot jou hart het, kerf spoedig ’n diep groef in jou lewe oop. Dan dreineer al jou gedagtes en emosies uiteindelik hierin. Anders gesê: bekommernis is dodelik en gulsig. Dit neem jou ganse lewe stap vir stap oor. Paulus weet dit. Daarom skryf hy in Filippense 4:6 dat ons nie bekommerd moet wees oor enigiets nie. Hy sê: “Bid altyd en oral. Smeek God en dank Hom. Doen dit terwyl julle alles wat julle nodig het, bekendmaak aan Hom.”

Baie mense het aan die begin van die jaar goeie voornemens wat hulle die hele jaar lank moet hou. Gewoonlik hou dit nooit so lank nie. Mense hou nie vol hiermee nie. Die jaar is net te lank en hulle vergeet te gou. Kom ons doen dit dan vandag ’n bietjie anders. Kom ons besluit op ’n paar voornemens net vir vandag.

Toe ons gemeente onlangs in Italië was, het ons as groep iets baie simbolies gedoen. Ons was die een dag saam in die katakombes in Rome. Die katakombes was grafkelders waarin die vroeë Christene bymekaargekom het om te aanbid. Ons het ‘n goeie gids gehad, wat self ook gelowig was. Hy het met passie verduidelik en vertel hoe die vroegste gelowiges dapper vir die Here geleef het. In die een donker kelder vra die gids toe vir ons of een van ons wil bid. Iemand in die groep sê to

Ben Hecht (1894-1964) was op sy dag ‘n bekende skrywer en regisseur in Hollywood-kringe. In sy outobiografie vertel hy dat dit ’n groot ontnugtering vir hom was om te besef baie bekendes hul sukses op die feit skoei dat hulle nooit hulleself was nie. Hulle sukses was geleë in verskillende rolle wat hulle vertolk het. Hulleself was egter brandarm wat hul eie karakter betref. In Hecht se eie woorde: “They had borrowed identity from the world and not out of their own souls.”

Jy ken dit ook. Ek praat van daardie kyk! Dit gebeur wanneer iemand jou uitmekaar kyk. Of jou middeldeur kyk. Of jou ’n vuil kyk gee. Of jou aanstaar. Of jou klinies op en af kyk. Die Franse filosoof, Jean Paul Sartre, het gesê sulke kyke bring “a sense of shame” oor jou. Jy weet daardie tipe kyke beoordeel en veroordeel jou. Jy voel dan of jy net die pad wil vat. Daarom is ek my pa, wat my van kleins af geleer het om mense nie uit te kyk nie, steeds dankbaar. Hy het my herin

’n Ruk gelede hoor ek op die radio hoe die aanbieders gesels oor iemand wat vir hulle ’n voorbeeld is. Die persoon wat ter sprake was, het haar maandelikse salaris aan haar gemeenskap afgestaan. Toe dink ek dit is nie heeltemal korrek dat sy die omroepers se voorbeeld is nie. Dan sou hulle tog iets soortgelyk as sy gedoen het. Nie een van die aanbieders het egter aangedui hulle enige pogings gaan aanwend om ander mense se nood te verlig nie.

Octavia Butler (1947-2006) skryf iewers: “Drowning people sometimes die fighting their rescuers.” Net so! Party mense wil nooit gehelp word nie. Hulle kies om op hulle eie voort te strompel. Hulle kies om hulle laste alleen te dra. Hulle verseg dat ander mense hulle bystaan. Hulle weier om gered te word. Watter redes hulle ook al aanvoer, jy en ek mag nooit moed opgee met mense wat oop oë aan’t sterf is nie. Nee, ons kan niemand forseer om ons hulp te aanvaar nie, maar ons ka

Dis hoog tyd dat die kerk opstaan, hoor ek ‘n prediker oor die radio sê. Toe dink ek by myself dat darem ‘n hardnekkige idee is dat almal in die kerk gedurig moet opstaan. Of moet wakker word. Om een of ander rede glo sommiges almal in die kerk is altyd in ’n winterslaap vasgevang. Geen gelowige is ooit op die regte standaard in sulke dreigendes se nabyheid nie.

“Die man daarbo”, “the man upstairs.” Het jy ook al hierdie uitdrukkings gehoor? In sommige geselskappe word daar graag op sulke maniere na die Here verwys. Elke keer wanneer ek dit hoor, krap dit aan my siel. Nou die dag was die gekrappery een te veel, want toe vra ek summier vir iemand wat dit kwytraak: “On which floor?” Die ou het nie mooi verstaan nie. Toe sê ek vir hom hy het dan gepraat van die man “upstairs” en ek wil net weet op watter vloer bokant hom woon daardie ma