Deur Stephan Joubert

Bo en behalwe die “sonde van goeie bedoelings", waarby ons in die vorige blog stilgestaan het, is daar ook nog die immgewilde, en ietwat meer subtiele “probleem van verkeerd verstaan.” Gereeld moes ekself al vir mense sê: “julle het my verkeerd verstaan.” Wel, soms is dit regtig waar. Partykeer luister mense deur ander filters as wat ek praat. Ek meen, as ek A gesê het, en iemand anders hoor uit die bloute B terwyl die res van die gehoor/lesers/vriende inderdaad ook A gehoor het, dan is daar byewas in die verkeerde hoorder se ore.. Of so iets! Dan mag ek inderdaad vir hom of haar sê: “jy het my regtig verkeerd gehoor” sonder om sleg te voel.

Wel, dis nie hierdie soort “verkeerd verstaan” waaroor ek eintlik wil praat nie. Daar’s 'n ietwat meer subtiele vorm van “verkeerd verstaan” wat onder ons groei soos onkruid. Soms duik hierdie woorde ook op my eie lippe op wanneer ek uit een of ander verknorsing probeer wegkom. Wanneer ek in die sop beland het oor iets wat ek gesê het en iemand druk my in ‘n blik, dan is die eerste woorde op my lippe soms iets soos: “Jy’t my verkeerd verstaan.” Hierdie nood-sinsnede mag dalk die hoorder later oortuig, maar ek weet diep in my hart dis nie waar nie. Daarom dat ek die Here vra om my baie sensitief vir sulke noodleuens te maak en om my nog eerliker met myself te raak. Noodleuens hoort nie in ons sisteem nie.

Ek moet sê wat ek bedoel, of stilbly. As ek weet iemand wat van my verskil het my reg gehoor, dan moet ek volle verantwoordelikheid vir my woorde aanvaar, al ontstel dit hulle. Dan is die enigste deursigtige manier om nog meer breedvoerig te verduidelik wat ek wel gesê het, sonder om ‘n vals ontsnappingsroete uit my verknorsing te probeer soek. Integriteit voor God en ander gaan oor deursigtigheid en eerlikheid. Anders speel ek kat-en-muis met die waarheid.