Moenie aanhou dra nie:
Ek het eenmaal 'n verhaaltjie gelees van twee monnikke wat iewers heen op reis was.
By 'n rivier het hulle 'n vrou raakgeloop wat nie op haar eie deur die water kon kom nie.
Die eerste monnik het geweier om haar te help omdat dit teen hulle priesterorde se reëls was om aan 'n vrou te raak.
Die ander monnik het dadelik aangebied om haar deur die rivier te dra.
Na die tyd het die ander monnik ure lank met hierdie behulpsame Samaritaan geraas oor sy oortreding van hulle orde se reëls.
"Ek verstaan nie jou groot ongelukkigheid nie," het hy later geantwoord.
"Ek het daardie vrou al ure gelede reeds neergesit, maar jy dra haar nog steeds op jou skouers rond."

Hoe waar!
Ons kry party probleme nie maklik van ons skouers af nie.
Vir jare lank kan ons een of ander wrok teen iemand dra.
Soms gebeur dit stilweg, ander kere openlik.
Maar die feit is, ons skouers is nie deur die Here gemaak om wrokke te dra nie.
Dit is veels te smal hiervoor.
Ons moet dit so gou as moontlik neersit en wegstap.
Net die Here se skouers is breed genoeg vir al ons wrokke.
Ook vir al ons seer en swaar.
Hy alleen kan ons laste dra, elkeen van hulle.
Daarom mag ons dit maar aan sy voete gaan neersit.
Wie weet, dalk is dit vandag 'n goeie tyd om presies dit te doen.
Dis tyd om ons laste neer te sit - nee, om dit op die skouers te tel
van die Een wat sterker is.

Gebed
Genadige Vader, U is Sterker ... Sterker as alles en almal, Binne u handpalm balanseer die ganse heelal, In u teenwoordigheid bruis daar lewe en hoop, Daarom dat ons U aanroep, Daarom dat ons U liefhet en dien, Wil U ons asseblief vandag in genade aansien, en elke las van ons skouers aftel,
Wil U ons vrymaak, van onsself.
Amen